با نگاهی به تاریخ یکصد ساله اخیر و حتی قبل از آن مشاهده می کنیم که مردم در هر زمانی که توان اظهار عقیده به عناوین مختلف یافته اند،همیشه با حاکمیت موجود لج بازی کرده اند.به عبارت دیگر همیشه برخلاف میل و خواسته حاکمیت موجود نظر داده اند. در اوایل دوران مشروطیت زمانیکه مشروطه خواهی خواسته مردم و نه حاکمیت بود ،مشروطه را فریاد زدند.و اما با حاکمیت مشروطه و برقراری شرایط حداقلی مشروطیت  به مرور نسبت به آن بی تفاوت شدند و عوامل دیگر هم مزید بر علت شد تا جاییکه از بطن آن دیکتاتوری رضاخانی بیرون آمد. پس از آن و به مرور مخالفت و لج بازی با حاکمیت موجود یعنی رژیم پهلوی آغاز شد و اوج این مخالفت و لج بازی را در روی دیگر سکه انقلاب اسلامی می توان دید.

   بر هیچ کس پوشیده نیست که دوم خرداد ۷۶ از دل این مخالفت با حاکمیت موجود و خواست حاکمان موجود بیرون آمد(حداقل رفتار بخش عظیمی از رای دهندگان به خاتمی). در سوم تیر، حاکمیت موجود همان اصلاح طلبان بودند و با این استدلال که "اینها چه کار مثبتی کردند که به خواست اینها رای دهیم"، مخالفین حاکمیت موجود یعنی دشمنان جنبش اصلاحات در کانون توجه مردم همیشه مخالف قرار گرفتند.

   این را گفتم که به مبحث اصلی چه باید کرد برسم. با این استدلال معتقدم آینده سیاسی ایران در دستان مخالفین حاکمیت موجود یعنی منتقدین دولت احمدی نژاد خواهد بود فقط تنها کاری که میتوان انجام داد این است که بروز عملی این مخالفت را شاید بتوان جلو یا عقب انداخت وگرنه اصل بروز مخالفت حتمی است. حداقل زمان بروز مخالفت، تا کنون ۸ سال یعنی دو دوره ریاست جمهوری بوده است. به همین جهت شاید در مورد احمدی نژاد هم ۸ سال طول بکشد تا مردم تصمیم قطعی مخالفت خود را بگیرند.و اما از طرفی از قرائن پیداست که این دفعه سرعت تحولات قدری افزایش یافته است و می توان امیدوار بود که البته با تلاش مخالفین دولت، تصمیم نهایی و قضاوت نهایی مردم در مورد دولت فعلی در انتهای دوره اولش اتفاق بیافتد .بنابر این صرفنظر از اینکه آیا اصلاح طلبان بایستی به رفتارهای پوپولیستی بپردازند یا نه، معتقدم که آگاهی بخشی در مورد عملکرد ضعیف و بعضا مخرب دولت فعلی بهترین راه کمک به مردم برای رسیدن سریع به قضاوت نهایی در مورد این دولت و به طبع آن مخالفت همیشگی عمومی خواهد بود.

   در خصوص روشنفکران و خواص جامعه هم بایستی عرض کنم که علی رغم اینکه این قشر در انتخابات نهم ریاست جمهوری سه گروه شدند:

   ۱- گروه تحریمی ها

   ۲- گروه فعال و حامی اصلاح طلبان

   ۳- گروه بی تفاوت که تنها به رای فردی خود اکتفا کرده و نقشی در بسیج کردن توده ایفا نکردند صرفنظر از اینکه به چه کسی رای دادند.

   اکنون اما دیگر این تقسیم بندی مصداق ندارد و فکر می کنم تحریمی ها فهمیده اند که دیگر تحریم کارآیی نداشته و حتی نتیجه عکس دارد و بی تفاوتها هم بعد از دو سال تحقیر و فشاری که بر روشنفکران بویژه دانشگاهیان حادث شد دیگر بی تفاوت نخواهند بود.بنابر این به نظر من ما بالاجبار به سوی یک همگرایی میان روشنفکران از جنس دوم خردادی اش پیش می رویم که بایستی این فرصت را غنیمت شمرده به تقویت آن پرداخت.

   و گفت: "ما حق نداریم سرنوشت اعقابمان را تعیین کنیم. اعقاب ما بعدا می آیند، خودشان سرنوشتی دارند، بدست خودشان باید باشد نه بدست من و شما".

   اینها فقط حرف نبود بلکه در عمل هم وقتی مردم به بنی صدر رای دادند حتی با اینکه او مخالف بود -و این مخالفت را بعدا در نامه اش به آیت ا..منتظری صراحتا اعلام کرد-، باز به خودش اجازه نداد در مقابل خواست ملت ولو خواست اشتباهی ملت بایستد و به بنی صدر و در واقع به ملت فرصت تجربه داد. و دیدیم که ملت بعد از این انتخاب متحمل چه خسارتهایی شد. خسارتهایی که او از قبل آنها را می دید. اما حاضر نشد حق انتخاب و اظهار نظر ملت را ولو به نفع آنان سلب کند.این یعنی "اولویت دموکراسی بر مصلحت".

   در زمان او، با اینکه خود، قدرت مطلقه بود، هرگز بر این منصب تکیه نزد و پس از پیروزی انقلاب به قم رفت و تا مدتها از دخالت روحانیون در قدرت جلوگیری می کرد - بگذریم که بعدها موقتا و تنها به موجب اضطرار با این امر موافقت کرد-.

   او قدرت اصلی را به منتخبین مستقیم مردم یعنی رئیس جمهور واگذار کرد. قدرتی که شامل فرماندهی کل قوای مسلح، انتخاب رئیس سازمان صدا و سیماـاصلی ترین رسانه تاثیر گذار بر مردم ـ،محافظت از قانون اساسی و حق تذکر به نهادهای انتصابی و غیر منتخبی که احتمالا ناقض قانون اساسی باشند و بی شمار نمونه دیگر بود.

   و اما افسوس که پس از عروجش با اینکه به ملت تذکر داد"من در میان شما باشم یا نباشم نگذارید این انقلاب بدست نااهلان و نامحرمان بیفتد"، بلافاصله همانهایی که او "متحجر"، و "منبری پرخاشگر"شان می نامید و از دست آنان خون دلها خورده بود و در زمان حیاتش از ترس او ساکت و منزوی بودند، فرصت را غنیمت شمردند و از پستو ها بیرون خزیده و انقلاب را آرام آرام بدست گرفتند، آن هم نه با روش دموکراتیک، که با تخریب چهره یاران اصلی و فداکار او، و با تغییر قانون اساسی در زمانی که هنوز ملت، داغ عروج مقتدایشان را در سینه داشته و به خیال ادامه راه او و به یاد او و برای او در انتخابات برگزار شده در این نظام شرکت جستند( غافل از اینکه اتفاقات جدید و مرموزی در راه بود):

   ۱-ولایت فقیه به ولایت مطلقه تغییر یافت و متحجرینی که تلقی فاشیستی از دین و حکومت داشتند، ولایت فقیه برخواسته از اسلام ناب را پیشوا فرض کرده و فاشیست وار اقدامات خائنانه خود را به پیشوا منتسب نموده و هر منتقدی را دشمن پیشوا نامیدند (نمونه آن سخن محمد یزدی هنگام ترک قوه قضائیه بود که در جواب انتقادات عظیم از این قوه گفت"تمام تصمیمات قوه قضائیه منتسب به ولایت فقیه است").از طرفی  جایگاه ولایت فقیهی که بایستی از حقوق ملت در برابر حاکمیت دفاع مینمود، با سپرده شدن بخشی از نهادهای اجرایی و امنیتی به آن، خود تبدیل به بخشی از حاکمیت آن هم از نوع غیر انتخابی (در مقابل نهادهای انتخابی) گردید.

   ۲- رسانه ملی متعلق به ملت در اختیار نهادهای انتصابی غیر منتخب قرار گرفت و دیدیم که از آن به بعد ( و تاکنون)به نفع غیر منتخبین عمل نموده و بر خلاف جریان اصیل ملت شنا می کند.

   ۳- قوای مسلح از اختیار منتخب ملت خارج شد و بعد دیدیم که بر خلاف دستور صریح آن مرد عاقبت اندیش که نظامیان را از دخالت در سیاست منع مطلق کرده بود، نه تنها نظامیان در سیاست دخالت کردند بلکه یک روز، منتخب ملت را تهدید به کودتا نمودند و روز دیگر رای سازی کردند و روز بعد حزب پادگانی ساختند و از پس آن قدرت مردمی را به دست گرفتند و بعد...

   ۴-و به مرور بخش عظیمی از یاران اصلی آن مرد بزرگ منزوی شده، یا وجهه شان تخریب شده و یا به زندان افتادند و اگر اکنون حرکتی کنند، برانداز نامیده می شوند...

   حال مائیم و آن نااهلان و نامحرمان که از شرشان غافل ماندیم. یک نگاه به پشت سر، اختلاف "چه می خواستیم و چه شد" را عیان می سازد.

   و اکنون، ای همراه، "کی میتونه جز من و تو درد ما رو چاره کنه"؟

   و تو نیز بگو، چه باید کرد؟

در همین رابطه از نگارنده:راه امام(ره)، ادامه یا توقف؟!

خبرنگاری از یک جنایتکار زنجیره ای در آمریکا پرسید تو چرا کاری کردی که نامت بعنوان جنایتکار بزرگ در تاریخ ثبت شد؟ پاسخ داد:مشهور شدن ولو به فساد بهتر از گمنامی است.ظاهرا حکایت ما هم همین است.عکس فوق، من دیوانه را در کنار سه مفسد فی الارض نشان می دهد که تیتر اول امروز یکشنبه روزنامه اعتماد شد.

هر سه این آدمها از همان جوانی شهره به فساد شدند.اونی که نشسته و گل دستش گرفته با اون بغل دستی اش در دوران دانشجویی هوس بالا رفتن از دیوار سفارت آمریکا به سرشان زد و هنوز هم به این کارشان افتخار می کنند.

حجاریان بعد از این ماجرا رفت و از بنیان گذاران وزارت اطلاعات شد که به یمن وجود هاشمی رفسنجانی، سعید امامی اش شهره آفاق است. میر دامادی هم بعد از این ماجرا چند دوره نماینده مجلس شد و چه گند هایی که نزد، بخصوص در مجلس ششم. این تاج زاده هم که اصلا نیاز به معرفی ندارد که گند هایش در وزارت ارشاد قبل از اصلاحات و بعد در وزارت کشور با آن انتخاباتهای رسوا آشکار است. بعضیها می گویند تاج زاده زبر و زرنگ و تیز هوش است اما من می گویم او موذی است.

تازه بعد از این شاهکارها، در سال ۷۶ این سه نفر دست به دست هم دادند و فتنه دوم خرداد را بپا کردند و بدینسان خواب برخی از مخلصین را آشفته نمودند. البته هر سه اینها بخشی از تاوان کارهایشان را این اواخر پس داده اند. حجاریان که توسط جوانان مومن و مخلص و با ارشاد دلسوزان مردم و کشور با گلوله ای بر گونه اش مدتی آرام گرفت و اما هنوز هم با آن که نه درست می تواند حرف بزند و نه درست راه برود هر از چند گاهی با تئوری هایش یک سیخونکی به مخلصین مقدس می زند.

این میر دامادی هم که پس از مدتهای مدید اطراق در مجلس جمهوری اسلامی با اقدام انقلابی و حیرت انگیز شورای مقدس نگهبان رد صلاحیت شد ولی بعد با شرارت تمام دبیر کل حزبی شد که بیشترین طرفدارانش از جوانان منحرف تشکیل شده و بنا به ادعای خودشان بزرگترین و دموکرات ترین حزب کشور است.

این تاج زاده هم که معلوم الحال است. شنیده ام اخیرا فرزندان مخلص ایران زمین در وزارت ارشاد حقوق او را قطع کرده اند تا لا اقل از گرسنگی بمیرد تا شرش کنده شود. ولی با وجود همه اینها این سه نفر آنقدر پررو هستند که بخواهند بعد از اینهمه رسوایی باز هم برای هم گل و محبت تعارف کنند.

باز خوانی کارنامه دو دولت در همایش اصلاح طلبان

   بی شک مولفه های زیادی در به ثمر رسیدن این حماسه دخیل بوده اند.حماسه ای که در پس لکه دار شدن غرور ملی مذهبی ایرانیان در پی سقوط خرمشهر شکل گرفت. از جمله این عوامل به موارد ذیل می توان اشاره نمود:

   ۱-انگیزه های مذهبی جوانان ایرانی که البته در آن برهه از زمان انگیزه غالب بوده و در پی پیروزی انقلاب اسلامی ایران رو به تزاید بود.

   ۲-انگیزه های دفاع از دستاورد های انقلاب نوپای مردمی و نگرانی برای از بین رفتن این دستاوردها.

   ۳-انگیزه های میهن پرستی و عرق ملی-ایرانی ملت بخصوص جوانان.

   ۴-انگیزه های دفاع از ناموس در ایرانیان و تحریک این حس پس از جنایتهای بعثی ها در مناطق اشغال شده.

   مجموعه این عوامل دست به دست هم داد تا خرمشهر پس از ۱۹ ماه اشغال طعم شیرین آزادی را بچشد و بی شک این پیروزی را مرهون تلاش و فداکاری جوانانی هستیم که هر کدام با انگیزه ای وصف ناپذیر در این راه جانفشانی کردند و قطعا نامشان در صفحات تاریخ ایران بعنوان قهرمانان ملی چون ستاره ای فروزان خواهد درخشید.

   پیام امام خمینی(ره) به مناسبت آزادسازی خرمشهر