حکومت مصدق در داخل ایران مخالفین زیادی داشت اما پشتوانه مردمی آن بر کسی پوشیده نیست پس سوال این است که با وجود داشتن پشتوانه مردمی چرا این دولت سقوط کرد و منجر به بازگشت شاه به سلطنت و تحکیم پایه های دیکتاتوری در ایران شد؟

دولت ملی مصدق در طول حدود ۲ سال استقرار خود دو اقدام مهم و تاریخی انجام داد یکی ملی کردن صنعت نفت و خارج کردن این ماده اقتصادی و حیاتی از دست استعمار خارجی و دیگری اخراج شاه و اقدام به دموکراتیزه کردن حکومت ایران که البته این مورد با کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ ناکام ماند. حکومت ملی مصدق در داخل دو مخالف عمده داشت یکی سلطنت طلبان و وابستگان شاه و دیگری مذهبیون به رهبری آیت الله کاشانی که هر چند در مراحل ابتدائی استقرار دولت ملی از آن حمایت می کردند اما به مرور به مخالفین دولت ملی بدل شدند. اما سوال اینجاست که آیا این مخالفت تا آن حد بود که آنان در کودتای ۲۸ مرداد ساکت بنشینند و شاهد سقوط دولت مردمی و بازگشت دیکتاتوری به کشور شوند؟

 مهمترین ابهام من در مورد کودتای ۲۸ مرداد نقش و عملکرد مذهبیون در جریان کودتاست. مذهبیونی که در کارنامه خود نهضت پیروز تنباکو و نهضت مشروطیت را در دهها سال قبل داشته است آیا توانائی این را نداشته که با یک فتوا و به صحنه آوردن ملت از پیروزی کودتا گران جلوگیری کند؟ قطعا این توانائی را داشته اما چرا در مقابل شعار های اغتشاشگران در خیابانها که جاوید شاه می گفتند و خواستار بازگشت شاه و ادامه استعمار گری و سقوط دولت ملی بودند سکوت کرده و ملت را به صحنه نیاوردند بخصوص اینکه بنظر می رسد در آن زمان تنها مذهبیون توانائی بسیج مردم را در عرصه ملی داشتند. آیا آنان در آن برهه از زمان بدلیل اختلافات خود با دولت ملی بازگشت شاه و نظام شاهنشاهی را به استقرار نظام دموکراتیک و مردمی ترجیح دادند؟

به هر حال در این مورد تاکنون کمتر تحقیق شده و کمتر سخن گفته شده است و فکر می کنم که موقع آن است که در این زمینه بررسی بیشتری صورت گیرد.  

پیروزی حزب الله لبنان را در مقابل اسرائیل تبریک می گویم. نکته مهمی که بیشتر باعث خوشحالی من شده است این است که این جنگ ضعف و شکنندگی اسرائیل را بصورت عملی به اثبات رساند. از این به بعد من خیالم از بابت خطر اسرائیل برای خودمان راحت شد چون اگر نیروی کوچکی مثل حزب الله توانست این رژیم را زمین گیر کرده با بر هم زدن امنیت داخلی اش آن را دچار بحران کند معلوم می شود که این رژیم در مقابل ما مورچه ای بیش نیست و از طرفی نشان می دهد که این رژیم هارت و پورتش در دنیا بیش از وزنه و توان واقعی اش است. از این به بعد ما می توانیم در دنیا بدون اهمیت به خطر ظاهری و پوشالی این رژیم مواضعمان را بیان کرده و در مقابل ظلم به مظلومان و غیر نظامیان توسط این رژیم  بایستیم بدون اینکه از طرف این رژیم تهدید شویم. البته این با بیان غیر اصولی و بیجا ی مواضع تند روانه و بحران سازی بی مورد برای خودمان بسیار متفاوت بوده و یک دقت و حساسیت خاصی را می طلبد.